Video's van de Amerikaanse songwriter
De lucht was blauw. De lucht was heet. Wilco was in New York City om hun nieuwe album te promoten Hemelsblauwe lucht . Ik was erbij om de nieuwe nummers live te horen. Ik had een vermoeden dat ze mij zouden vermoorden.
Openingsband Low liet me verlangen naar hun cover van het vaak gecoverde Hey Ya. Door sommigen in de pers bestempeld als slow-core, waren ze zeker niet saai. Volgens Wikipedia zitten mensen tijdens hun shows vaak op de grond omdat het moeilijk is om te staan tijdens al die traagheid.
De lucht was blauw. De lucht was heet. Wilco was in New York City om hun nieuwe album te promoten Hemelsblauwe lucht . Ik was erbij om de nieuwe nummers live te horen. Ik had een vermoeden dat ze mij zouden vermoorden.
Openingsband Low liet me verlangen naar hun cover van het vaak gecoverde Hey Ya. Door sommigen in de pers bestempeld als slow-core, waren ze zeker niet saai. Volgens Wikipedia zitten mensen tijdens hun shows vaak op de grond omdat het moeilijk is om te staan tijdens al die traagheid.
Om negen uur stonden de beste van Chicago op het podium. Ik had al gezien wat ze hun beste optreden ooit hadden genoemd in Irving Plaza in juni 2004 tijdens de Geest is geboren -tijdperk. En mijn favoriete Wilco-ervaring zou nog steeds hun Irving-show uit 1999 moeten zijn, mijn eerste toen ze nog alt.-country darlings waren. Bij een show die ik niet lang na 11 september in de Bowery Ballroom zag, waren ze ingetogen en bijna beschamend stil. Gevaarlijk stil, zoals Eef Barzelay van Clem Snide ooit grapte.
Maar vanavond ben ik doofstom en verblind door Wilco... oorverdovende feedback, zingende stroboscooplichten die recht op mijn oogbollen afkomen... Hé, je wordt misschien verblind door het licht, maar dat is rock-'n-roll. Daarom heb je je ziel verkocht. Om een beetje genade te bereiken.
Het is interessant om na te denken over waar de band sinds de opnames van is beland Ik probeer je hart te breken de documentaire uit 2002 waarin de creatie van wordt vastgelegd Yankee Hotel Foxtrot . Daarin vertelt bandleider Jeff Tweedy de binnenkort afgezette gitarist Jay Bennett dat voor Wilco de dagen van lange gitaarsolo's wellicht voorbij zijn. Flits vooruit naar vandaag en Wilco is bijna net zo beroemd om hun jammy gitaarfreakouts als om de rock-'n-roll-zwendel waarmee ze platenbaasjes van Warner Brothers te pakken kregen. JHF uitgegeven. Wel grappig hoe dingen lopen.
Dateert uit Spook ‘s Hell is Chrome met zijn treurige harmonieën begonnen mensen Wilco met The Band te vergelijken. Als ik ze vanavond bekijk, begin ik het eindelijk eens te worden. Hun instrumentale samenspel is een organisch gelaagd beest en iedereen is in staat meerdere rollen te vervullen. Er zijn kleine dingen die boven het kabaal uitsteken: de achtergrondzang van bassist John Stirratt in Jesus Etc. (meer een vlekkeloze back-upman dan Richie Sambora of Mike Mills of wie dan ook behalve David Rawlings) Glenn Kotche's manische drumvullingen in Hate It Here-leadgitarist Nels Cline's talloze fantasieën van fretwork en de komische overval van Peter Pan-achtige alleskunner Pat Sansone. Wat een band, die Wilco.
De nieuwe nummers verslaan inderdaad live. En het publiek is meer dan dankbaar. Tijdens het vormveranderende Shake It Off the line worden zoveel harten op één plek gejuicht. Interessant. Dat is een beetje abstract denken van de kant van het publiek. (Het is niet bepaald 'Ze komen allemaal uit New York City!)' Hoogtepunten zijn onder meer het bitterzoete Impossible Germany, het nummer dat velen in het publiek het liefst leken te willen horen. De zin over niet luisteren wordt live meer geactualiseerd dan op de plaat, en wanneer Tweedy hem omdraait en zingt. Nu weet ik het / jij zult luisteren, het is een leuk moment.
Tweedy is ook een beetje een stand-upstrip, maar ook een stand-up-man als Jason Bateman en Michael J. Fox (op wie hij op een nonchalante manier lijkt). Tussen de nummers door daalt een macramé-uil uit het plafond, het enige rekwisiet van de band. Tweedy vraagt om meer macramé van het publiek. Heb je er een? Als u het naar ons mailt. Zeg gewoon 'Wilco Chicago'. Het komt bij ons terecht. Tijdens Hummingbird voert de ooit stilstaande zanger een aantal bewegingen uit terwijl hij een atletische energetische routine uitvoert met de microfoonstandaard.
Toegift tijd. Dit lied gaat naar jullie allemaal uit. Het is onze hit Tweedy grapt over de introductie van Heavy Metal Drummer (het is een grap omdat Wilco dat nog nooit heeft gedaan). had een hit). Mensen zingen mee, ongeacht of ze zelf ooit Kiss-covers mooi en stoned hebben gespeeld. (Hé, ik ben niet iemand die praat, ik ook niet.) Op dit punt werden velen op de tussenverdieping het slachtoffer van de boogie van de blanke man. Ik denk terug aan Jeffs eerdere opmerking over het schuldgevoel bij het spelen van de downtempo Via Chicago eerder op de avond. Heeft Wilco zich er nu bij neergelegd een goede tijdenband te zijn? Ik haat goede tijden. (Niet echt, maar mijn favoriete Wilco-nummers zullen altijd de trieste zijn.) Terwijl Wilco-commercials Volkswagen Kevers op tv pimpen, zingt de meestal onschuldige menigte van corporate rockers en indierock-nerds in het publiek mee tijdens de show. Het lijkt erop dat ik mijn favoriete band moet delen.
Voor hun laatste nummer spelen ze de hoekige Duitse rock van I’m A Wheel…I’m go turn on you turn on you TURN ON YOU. Hé, dat is geen manier om afscheid te nemen.
Wil je de show zelf horen? Download het op Nyctaper.com