Het nummer 'How To Never Stop Being Sad' van Dandelion Hands is een aangrijpende verkenning van coping-mechanismen en de diepgewortelde gevoelens van eenzaamheid en onwaardigheid. De teksten dienen als leidraad voor het bestendigen van verdriet, waarbij gedragingen en denkpatronen worden beschreven die een individu in een cyclus van wanhoop kunnen verstrikken. De kunstenaar gebruikt een reeks acties en interne dialogen om het zelfdestructieve proces van vasthouden aan het verleden en het zich isoleren van het heden te illustreren.
Het lied begint met het idee van zelfbedrog als een manier om met dingen om te gaan waar je geen controle over hebt, wat suggereert dat liegen tegen jezelf een tijdelijke zalf kan zijn voor emotionele wonden. Vervolgens duikt het in obsessief gedrag, zoals het overanalyseren van eerdere communicatie en het wachten op berichten die nooit komen, waarbij de strijd tussen hoop en de realiteit van onbeantwoorde liefde wordt benadrukt. De kunstenaar legt de essentie vast van onbeantwoorde genegenheid en de tol die dit eist van het zelfrespect en de geestelijke gezondheid.
Naarmate het lied vordert, beschrijft het een afdaling in apathie en zelfverwaarlozing, waarbij de hoofdpersoon een toeschouwer in zijn eigen leven wordt. De vermelding van 'drinkende liefde in een fles' symboliseert de zoektocht naar troost en ontsnapping door alcohol, een metafoor voor het verdoven van pijn en de poging om de leegte op te vullen die ontstaat door het ontbreken van echte verbinding. Het lied eindigt met een sombere acceptatie van eenzaamheid, wat suggereert dat het individu een manier heeft gevonden om naast zijn verdriet te bestaan in plaats van te proberen het te overwinnen.