Het begint te dagen als ik daar aan zee zit
de blik gericht op de onmetelijkheid
een glimlach schetsen
Stel je voor dat je niet wakker wordt
Er was een tijd dat de mens gelukkig was
elke dag genieten van je bestaan
ze was zijn hele leven
zijn begin en zijn einde
En hoewel de zee haar meenam, hoort hij nog steeds haar stem
fluisterende liefdeszinnen
Elke dag zie je hem, zittend bij zonsopgang
wachtend op haar terugkeer
Elke ochtend een wens
en elke avond een klaagzang
wachtend, verlangend naar de dood
kom hem snel halen
Maar op een dag verscheen hij niet meer.
Hij werd niet meer gezien op het strand
Hij is eindelijk blij
de dood heeft hem meegenomen
En in de lucht kun je ze zien
bijna tot zonsopgang
eindelijk weer samen
worden weerspiegeld in de zee
als de duisternis komt
en de tranen zullen niet meer terugkeren
En in de lucht kun je ze zien
bijna tot zonsopgang
eindelijk weer samen
worden weerspiegeld in de zee
als de duisternis komt
en de tranen zullen niet meer terugkeren
en de tranen zullen niet meer terugkeren
en de tranen zullen niet meer terugkeren