Het nog niet uitgebrachte nummer 'True Blue' van Billie Eilish is een aangrijpende verkenning van aanhoudend verdriet en de strijd om verder te komen met een relatie uit het verleden. De teksten schetsen een beeld van iemand die zichzelf ervan probeert te overtuigen dat ze over een voormalige geliefde heen zijn, maar de emotionele waarheid is verre van dat. De herhaalde regel 'Ik probeerde in zwart-wit te leven, maar ik ben zo blauw' gebruikt kleur als metafoor voor de emotionele toestand van de zanger, wat suggereert dat ondanks pogingen om de wereld op een eenvoudiger, meer afstandelijke manier te zien, het verdriet ( blauw) is overweldigend.
De beelden in het lied zijn suggestief, met verwijzingen naar slaapwandelen naar de straat van de voormalige minnaar en het tellen van tranen in plaats van schapen, wat duidt op een diep gevoel van verlies en slapeloosheid. Het bevroren meer en de duisternis die is gevallen op de plaatsen die ooit betekenis hadden voor het stel, onderstrepen de kilheid en leegte die nu deze herinneringen bepalen. De combinatie van het verleden ('Oude manieren') met het heden ('Nu zijn we donker geworden') benadrukt het contrast tussen wat was en wat is, en benadrukt de pijn van verandering en de moeilijkheid van loslaten.
Billie Eilish staat bekend om haar introspectieve en emotioneel geladen muziek, en 'True Blue' is daarop geen uitzondering. De rauwe eerlijkheid van het nummer over de moeilijkheid om liefdesverdriet te overwinnen, vindt weerklank bij luisteraars die soortgelijke gevoelens hebben ervaren. Eilish' tedere vocale uitvoering en de minimalistische productie versterken de intieme en melancholische toon van het nummer, waardoor 'True Blue' een ontroerend bewijs is van de blijvende aard van liefde en de littekens die deze kan achterlaten.