Wehrmachts nummer 'Goreflix' duikt in de macabere fascinatie voor grafisch geweld en horror. De teksten schetsen een levendig beeld van iemand die verslaafd is aan de diepgewortelde sensatie van het kijken naar brute gewelddaden. De openingsregels, 'Verslaafd aan de horror, ik hou ervan om het bloed te zien', zetten de toon voor het hele nummer en benadrukten de obsessie van de hoofdpersoon met bloed en dood. Deze verslaving is niet slechts een passieve interesse, maar iets dat hen opwindt en energie geeft, zoals aangegeven door de zin: 'Opwinding stroomt door mijn aderen.'
blijf bij mij elysanij
Het refrein versterkt deze duistere fascinatie en somt verschillende vormen van geweld op, zoals moorden, steekpartijen en slachtingen. De hoofdpersoon vindt amusement in deze daden, wat een verontrustende weerspiegeling is van hoe ongevoelig sommige mensen kunnen worden voor geweld. De vermelding van 'huurmoordenaars die betaald worden om slachtoffers met hun wapens te doden' voegt een laagje realisme toe aan het lied, wat suggereert dat deze fascinatie zich niet alleen beperkt tot fictieve afbeeldingen, maar zich ook uitstrekt tot geweld in de echte wereld.
De beelden in het nummer zijn grafisch en verontrustend, met regels als 'Hoofden hier afgesneden, ingewanden daar opgekauwd' en 'Ogen scannen het scherm met die misselijkmakende gemene blik.' Deze beschrijvingen dienen om het groteske karakter van de obsessie van de hoofdpersoon te benadrukken. Het nummer eindigt met een huiveringwekkende acceptatie van deze verslaving, waarbij staat: 'Zolang er adisme, schrapen en rommelig bloed is, kan het me niet eens schelen.' Deze laatste regel onderstreept de diepte van de onthechting van de hoofdpersoon van normale menselijke emoties en hun volledige onderdompeling in een wereld van geweld en horror.