'Fishtail' van Lana Del Rey is een aangrijpende verkenning van emotionele kwetsbaarheid en de complexiteit van een relatie waarin de ene partner het verdriet van de ander verlangt. De titel van het nummer zelf, 'Fishtail', zou een metafoor kunnen zijn voor iets moois maar toch glibberig en moeilijk te bevatten, net zoals de dynamiek van de relatie die ze beschrijft. Lana's teksten verdiepen zich vaak in thema's als liefde, nostalgie en melancholie, en 'Fishtail' is daarop geen uitzondering, omdat het een verhaal weeft van verlangen en onvervulde emotionele behoeften.
De herhaalde regel 'Je wilde me verdrietiger' suggereert een partner die misschien enige aantrekkingskracht vindt in Lana's verdriet, of die zich prettiger voelt als ze zich in een staat van kwetsbaarheid bevindt. Dit verlangen naar haar verdriet kan voor de partner een manier zijn om zich nodig te voelen of om de controle over de relatie te behouden. De beeldtaal van het vlechten van haar, een typisch intiem en zorgzaam gebaar, wordt afgewisseld met de voorwaarde van oprechte zorg, wat impliceert dat de genegenheid van de partner voorwaardelijk of onoprecht is. De verwijzingen naar 'palmbomen in zwart-wit' en 'technicolor' contrasteren de manier waarop Lana de wereld waarneemt met de realiteit waarmee ze wordt geconfronteerd, wat duidt op een verlangen om de dingen duidelijker te zien zonder de roze bril van de liefde.
Het nummer gaat ook over het idee van escapisme en de onwil om problemen frontaal aan te pakken, zoals te zien is in de regels 'Ik weet dat we problemen hebben, ik ben van plan ze op een andere dag aan te pakken.' Lana's introspectieve teksten, gecombineerd met haar kenmerkende dromerige en melancholische geluid, creëren een beklijvende sfeer die het gevoel van een relatie samenvat waarin iemands emotionele welzijn niet volledig wordt ondersteund of begrepen door zijn partner.