Frankie Ruiz's 'Deseándote' is een aangrijpende verkenning van onvervulde verlangens en de beklijvende herinneringen aan een vroegere relatie. Het nummer duikt in de emotionele onrust van twee voormalige geliefden die, ondanks dat ze samen zijn met andere mensen, het intense verlangen naar elkaar niet van zich kunnen afschudden. De teksten van Ruiz geven op poëtische wijze de complexiteit weer van verder gaan, terwijl je nog steeds gebonden bent aan de echo's van een liefde uit het verleden.
De openingsverzen zetten het toneel van een toevallige ontmoeting op straat, waar louter een uitwisseling van blikken tussen de hoofdrolspelers het vuur van hun vroegere intimiteit weer aanwakkert. Dit vluchtige moment is genoeg om de sintels van een passie aan te wakkeren die ooit helder brandde. De aanwezigheid van 'suplentes' of vervangers in hun armen duidt op hun pogingen om de leegte op te vullen die door hun scheiding is achtergelaten. Deze nieuwe partners zijn echter slechts stand-ins, niet in staat het verlangen naar de verbinding die ze ooit deelden te doven.
Het refrein van 'Deseándote' is een rauwe bekentenis van dit voortdurende verlangen, waarbij Ruiz bekent hoe hij zich zijn voormalige geliefde voorstelt terwijl hij met iemand anders is. Het gebruik van metaforen als 'hundirme en tus abismos' (wegzinken in je afgronden) en 'la farsa de otros labios' (de farce van andere lippen) illustreert de diepte van zijn verlangen en de schijn van tevredenheid met anderen. Het nummer is een bewijs van de blijvende kracht van liefde en de pijn van de afwezigheid ervan, thema's die universeel resoneren en tot leven worden gebracht door Ruiz' gepassioneerde salsaritmes en suggestieve stem.