Morgan Wallens nummer 'Cowgirls (feat. ERNEST)' is een levendige ode aan de vrijgevochten, ongetemde vrouwen die de essentie van het Amerikaanse Westen belichamen. De teksten schetsen een levendig beeld van een cowgirl die zowel aantrekkelijk als ongrijpbaar is en harten verovert om ze achter te laten in een wervelwind van stof en herinneringen. De cowgirl in het lied wordt beschreven als een paradoxale figuur: ze heeft een koud hart maar een warme glimlach, een mix van engelachtige en outlaw-kwaliteiten. Deze dualiteit maakt haar onweerstaanbaar boeiend en tegelijkertijd hartverscheurend vergankelijk.
Het refrein, met het herhaalde refrein 'Lang leve cowgirls', eert deze vrouwen die weigeren zich vast te binden. Ze worden afgebeeld als natuurkrachten en laten een spoor van gebroken harten en spooksteden achter. De beelden van een ‘rodeo voor één nacht’ en liefhebben ‘als een mustang’ benadrukken hun wilde, ongetemde karakter. De liefde van de cowgirl is intens en vluchtig, vergelijkbaar met de wilde rit van een mustang, en laat een blijvende indruk achter, maar blijft nooit lang hangen. Deze voorbijgaande liefde is zowel een bron van pijn als een spannende ervaring voor degenen die voor deze cowgirls vallen.
Het nummer gaat ook over de bitterzoete aard van het liefhebben van zo’n vrije geest. De verteller geeft toe dat hij een hekel heeft aan hoeveel hij houdt van de kusjes met whiskysmaak van de cowgirl en van de manier waarop ze weggaat zonder achterom te kijken. Ondanks het liefdesverdriet is er acceptatie en zelfs bewondering voor haar wilde manieren. De herhaalde regel 'Lang leve cowgirls' dient als een toost op hun onbedwingbare geest, waarbij wordt erkend dat hun wilde, ongetemde aard hen zo onvergetelijk maakt. Het lied is een viering van de onafhankelijkheid van de cowgirl en de onuitwisbare stempel die ze achterlaat op degenen die van haar durven te houden.