'Angry Too' van Lola Blanc is een krachtig volkslied dat ingaat op het thema van onderdrukte woede en de strijd om de kalmte te bewaren ondanks provocaties. De tekst suggereert een verhaal van iemand die heeft geprobeerd zijn 'ongepaste driften' te begraven en kalm te blijven, maar merkt dat deze woede weer naar boven komt en vergelijkt het met een plant die 'zich klaarmaakt om te bloeien'. Deze metafoor geeft aan dat de woede natuurlijk en misschien zelfs noodzakelijk is, omdat het deel uitmaakt van het emotionele ecosysteem van de persoon dat niet permanent kan worden onderdrukt.
Het refrein van het nummer is een rauwe uiting van frustratie jegens 'getitelde klootzakken', een zinsnede die suggereert dat de artiest te maken heeft met mensen die zich niet bewust zijn van hun eigen privileges en de impact van hun daden op anderen. De herhaling van 'nog een en nog een' benadrukt het meedogenloze karakter van deze ontmoetingen. Blanc's gebruik van levendige beelden, zoals 'bloed kokend' en 'rood zien', geeft de intensiteit weer van de emotie die ze ervaart. Het lied raakt ook aan de maatschappelijke verwachting dat vrouwen kalm blijven en geen woede tonen, zoals blijkt uit de regels 'Rustig meisje, waarom ben je zo boos?' Dit weerspiegelt een breder commentaar op gendernormen en de ontkrachting van de emoties van vrouwen.
Uiteindelijk is 'Angry Too' een louterende release die het recht van de luisteraar om woede te voelen bevestigt. Het daagt het idee uit dat we onze emoties altijd moeten beheersen, vooral als we worden geconfronteerd met onrecht of gebrek aan respect. Het lied resoneert met iedereen die zich gemarginaliseerd of tot zwijgen heeft gebracht en herinnert ons eraan dat woede, mits op de juiste manier gekanaliseerd, een kracht kan zijn voor verandering en zelfbevestiging.